Hjem / Alt om norsk havre / Litteratur / Ode til havren

Ode til havren

Klokker av havre som ute i regnet

dropetungt heng ifrå tallause åk,

ringer for ingen all åkeren lang; 

 

til grønklokker, gulklokker, lutande toppars

sølvøyredobbar når blinkande soldrypp

kløyvde i grønt krystallinsk klorofyll,

 

bind karbonet til korn, kalligrafisk,

i rader ned åkerens hallande bokrull

med skriftteikn du nyfiken ser meir enn skjønar;

 

dei stiller deg inn, gradvis fylt og meir still,

ein musikk i august, då du ikkje tenkjer: snart

er alt forbi; for eit anna tek til,

 

då klokker som grøne var snart blir gule

og kling i rislene tørre når sigden

svisjande bind nek av nyfylt gullregn,

 

der skysshestar ein gong fekk gomle om natta

på godt med mjuk halm som saug i seg pisset

så dei neste morgon stod nystrigla klare

 

den gong då havren var stor, essensiell,

var diesel for samferdsla, og drog plogen,

livsnødvendig som saltet; på ny

 

blir du no ropt fram or enkle kår,

rehabilitert, lik ein tarveleg dialekt,

sjølveigar blitt, dei siste dei første,

 

helsebot, gryna no, sertifiserte

for blodtrykk og tykktarm, i hudkrem og såpe;

så når, i høgt solstøv, havren blir treskt,

 

klokkene pensla mot blått med spissar

så tynne som tråden i ditt enorme genom,

som ingen, så lenge, har brydd seg om nøste –

 

då, sålda og sikta for agner og halm,

kimar mot stålet den oppfylte tyngda

i klokker som kling ut, fornya.

 

Frå boka Åsmund Bjørnstad: Åkeren på Manhattan, som kjem ut våren 2018 på Det norske Samlaget. 

Tips en venn